Gardenia

blog ogrodniczy

Zadania pszczelarza od kwietnia do czerwca

| Brak komentarzy

Opóźniona wiosna może sprawić, że prace, które podano na miesiąc marzec, wykonuje się w kwietniu. Wiosna jest okresem, od którego w zasadniczym stopniu zależy powodzenie w zbiorach miodu latem. Dobrze jest w tym czasie odsklepiać stopniowo plastry z zapasami w celu pobudzenia czerwienia matek. W kwietniu pojawiają się pierwsze pożytki pyłkowe i nektarowe. Od dopływu tych pokarmów zależy ilość czerwiu, jaką pszczoły wychowają. W przypadku trudności w korzystaniu z wczesnych pożytków przez pszczoły, trzeba podkarmiać je, dając 1-2 l syropu średniego lub półgęstego (3 kg cukru na 2 l wody). Gdy brakuje w rodzinie zapasów pierzgi, a pszczelarz nie dysponuje plastrami z pierzgą z ubiegłego sezonu, wskazane jest podkarmianie ciastem cukrowo-drożdzowym (ugniata się 1 kg cukru pudru z 13 dkg drożdży piekarniczych). Ważne jest zapewnienie pszczołom wody na pasieczysku przez ustawienie poidła, najlepiej z wodą bieżącą.

W miarę zwiększania się ilości pszczół w ulu poszerza się gniazda. Początkowo wstawiamy brązowe plastry tuż przy czerwiu, później jasne, a gdy pszczoły zaczynają pobielać stare plastry – arkusze węzy. Zatrudnianie pszczół przy budowie plastrów jest jednym z głównych czynników zapobiegających rójce. Zaprzestaje się dodawania węzy z chwilą rozpoczęcia się głównego pożytku.

W połowie maja, czasem już na początku tego miesiąca, zaczyna kwitnąć rzepak. Warunkiem wykorzystania tego obfitego pożytku jest posiadanie silnych rodzin z dużą ilością pszczół lotnych oraz dobre warunki pogodowe. Silne rodziny o wczesnej porze roku można uzyskać przez stworzenie dobrych warunków rozwoju w końcu lata ubiegłego roku. Dodatkowo wiosną można stosować szereg zabiegów mających na celu wzmocnienie rodzin, wybranych jako produkcyjne. Na przykład łączenie rodzin czy stosowanie w momencie rozpoczęcia pożytku, nalotów pszczół zbieraczek z rodzin pomocniczych na wybrane rodziny produkcyjne. Przypomnieć tu jednak należy, że najlepiej pszczoły wykorzystują pożytek gdy ustawione będą tuż przy plantacji kwitnącego rzepaku.

Miód rzepakowy zbyt wcześnie odwirowany stosunkowo łatwo fermentuje. Dlatego też miodobranie przeprowadza się, gdy poszyte jest co najmniej 2/3 powierzchni plastrów z miodem.

Raptowne zakończenie się pożytku może być przyczyną wystąpienia nastroju rojowego w pasiece. Należī wtedy również zapewnić pszczołom możliwość budowania plastrów, odpowiednią wentylację i pojemne gniazdo. Gdy jednak nastrój rojowy już wystąpi (zaczerwione miseczki, na których pszczoły budują mateczniki rojowe), lepiej jest dopuścić do wyrojenia się pszczół bądź podzielić rodzinę, pozostawiając w macierzaku jeden matecznik i dając dużą liczbę ramek z węzą. Starą matkę z 2-3 ramkami czerwiu przenosi się do odkładu.

Przy pożytkach letnich i późnoletnich reguluje się odpowiednio czerwienie matek. Na podstawie kilkuletnich obserwacji można dosyć dokładnie przewidzieć termin wystąpienia pożytku głównego. Bardzo pomocne jest przy tym ustawienie ula kontrolnego na wadze i równoczesne prowadzenie obserwacji fenologicznych. Dąży się do tego, aby maksimum czerwienia przypadało między 50 dniem przed datą rozpoczęcia pożytku i 28 dniem przed jego zakończeniem. Wtedy pszczelarz ma gwarancję, że właśnie w okresie pożytku głównego w rodzinach bę∂zie najwięcej pszczół zbieraczek, a po zakończeniu pożytku, ilość pszczół zmniejszy się, co zapobiegnie rójce. Ograniczenie matki w czerwieniu można osiągnąć przez oddzielenie jej na 4-5 plastrach kratą odgrodową. Przy pożytku umiarkowanym, ale długotrwałym lub przy stosowaniu gospodarki wędrownej, nie należy w ogóle ograniczać czerwienia matek, a zasadą powinno być utrzymywanie przez cały sezon rodzin silnych.

Jednym z czynników zapobiegających rójkom jest posiadanie wyłącznie młodych matek, otrzymywanych z rodzin cechujących się nie tylko dużą wydajnością miodu, ale również małą skłonnością do rójki. Dlatego zaleca się wymianę matek co dwa lata.

Brak komentarzy

    Komentowanie zakończone dla tego artykułu