Gardenia

blog ogrodniczy

maliny

Odmiany malin polecane do uprawy — Cz. II

| Brak komentarzy

Veten — odmiana nowa, wczesna, bardzo plenna, znana dopiero z nasadzeń odmianowo porównawczych. Wyróżnia się silnym wzrostem i średnią siłą krzewienia się. Pędy posiada grube, sztywne, pokryte niewielką liczbą fioletowo-brązowych kolców.
Owoce dość duże, wydłużone, stożkowate, intensywnie czerwone. Pestkowce silnie zrośnięte ze sobą. Owoce bardzo smaczne, deserowe, dobre na kompoty i mrożonki. Odmian bardzo cenna, polecana do sprawdzenia w różnych typach nasadzeń.

Newburgh — odmiana średnio plenna, późniejsza o okooło 5 dni od maliny Malling Promise. Charakteryzuje się dość silnym wzrostem i silnym krzewieniem się. Pędy średniej grubości, liczne, pokryte małą liczbą brązowych kolców.
Owoce drobne do średnich, kuliste, lekko spłaszczone, jasnoczerwone. Pestkowce dość dobrze zrośnięte. Owoce smaczne, deserowe, przydatne na przetwory. Odmiana cenna polecana do sprawdzenia w różnych typach nasadzeń.

Odmiany powtarzające

Różnią się od poprzednich tym, że są zdolne do dwukrotnego owocowania. Po raz pierwszy kwiaty ukazują się latem na wierzchołkowej części pędów wyrosłych wiosną z szyjki korzeniowej, lub z silnych korzeni. Owoce dojrzewają w zależności od odmiany już pod koniec sierpnia, a zbiór ich trwa aż do wystąpienia silnych przymrozków.
Dolna część tych samych pędów niczym nie różni się od pędów odmian nie powtarzających, to znaczy, że latem w kątach liści formują się pąki, które będą zdolne do wydawania owoconośnych rozgałęzień wiosną następnego roku. Jeśli zimą zetniemy tylko wierzchołkową część pędów, które owocowały jesienią, to pozostała dolna część będzie zachowywała się tak samo jak u odmian raz owocujących, to znaczy, jako dwuletnie — będą pędami owoconośnymi. Odmiany powtarzające najczęściej są mniej plenne od odmian raz owocujących, ale chętnie uprawiane przez wielu amatorów w ogrodach działkowych i przydomowych.
Cechę jesiennego owocowania na pędach jednorocznych hodowcy starają się wykorzystać do tego, by owocowanie przesunąć na jeszcze wcześniejszy okres i by było ono obfite. Gdyby to się udało, to producentów malin przestałyby męczyć wszystkie obecnie występujące problemy, a dotyczące przemarzania pędów zimą i niszczenia pędów przez choroby (zamieranie pędów malin).

Lloyd George — odmiana średnio plenna. W latach ciepłych, dostatecznie wilgotnych, owocuje dość dobrze jesienią. Owoce smaczne, ciemnoczerwone, dość duże.

September — odmiana cenna, często dająca obfitszy plon jesienią niż latem. Owoce najwyżej średniej wielkości, kuliste, lekko spłaszczone. Jeśłi nie są w pełni dojrzałe to zbiór ich jest trudny.

Romy — odmiana najwyżej średnio plenna. Owoce drobne, czerwone, smaczne.

Zewa Herbsternte — odmiana cenna. Plenność tej odmiany u nas nie została jeszcze dostatecznie przebadana. Ma piękne duże, stożkowate owoce, czerwone, smaczne, przydatne na przetwory.

Heritage — nowa cenna odmiana, wyróżniająca się bardzo silnym wzrostem i obfitym kwitnieniem, które w ciepłe lata rozpoczyna się już w połowie sierpnia. Owoce drobne, do rednich, czerwone. smaczne.

Wszystkie wymienione odmiany nadają się do uprawy amatorskiej.

Malina czarna

Jest to gatunek, który posiada wiele cech charakterystycznych dla maliny czerwonej jak i dla jeżyn. Na przykład czarna malina nie wytwarza odrostów korzeniowych, lecz rozmnaża się doskonale przez ukorzenianie się wierzchołków tegorocznych pędów (jak jeżyna). Można ją rozmnażać również z sadzonek zielnych. Owoce ma barwy czarnej, z intensywnym szarym nalotem jak u jeżyny. Jednak owoce czarnej maliny zbiera się bez dna kwiatowego, tak jak owoce maliny czerwonej.
Są one bardzo cenione przez przemysł przetwórczy głównie z uwagi na piękną, bardzo intensywną czarną barwę soku przydatnego do barwienia innych przetworów. Uprawa czarnej maliny nie jest jeszcze u nas rozpowszechniona głównie dlatego, że rośliny często są atakowane przez choroby systemu korzeniowego jak Verticillium oraz przez inne grzyby wyniszczające pędy.
Z kilku posiadanych odmian najwyższą zdrowotność i najlepszą plenność wykazuje odmiana Bristol.

Malina purpurowa

W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej uprawia się jeszcze wiele odmian powstałych ze skrzyżowania maliny czerwonej z maliną czarną. Są to tak zwane maliny purpurowe. Odmiany te często wyróżniają się obfitym plonowaniem. Jednak z reguły owoce są delikatne, bardzo soczyste i mało smaczne, przydatne głównie na przetwory.
Maliny te charakteryzują się silnym wzrostem, grubymi, często rozgałęzionymi pędami, które pokryte są intensywnym woskowym nalotem i bardzo grubymi kolcami. Odrostów korzeniowych nie wydają lub wydają ich mało, dlatego rozmnaża się je w ten sam sposób jak malinę czarną i jeżynę.

Brak komentarzy

    Komentowanie zakończone dla tego artykułu